اخلاق و فضائل

زهد امام حسن

در عین حال او زندگی زاهدانهای داشت. درعین مال داری اسیر مال نشد، و در عین درآمد نسبتا بالا هرگز به آن دل نبست و در راه حفظ و بهرهمندی از مال هرگز ترک وظیفه نکرد و این است معنی زهد و پارسائی.
در شعری که منسوب به اوست پارسائیش را اینگونه توصیف و معرفی فرمود: تکه نانی خشک مرا سیر میکند، با جرعه آبی تشنگیم را فرو مینشانم و قطعه پارچهای کم بها مرا میپوشاند. اگر زنده باشم آن پارچه لباس من است و اگر بمیرم آن کفن من است… [۶۰۴].
او زاهد بود و ما در هیچ کجای زندگی او آثاری از رفاه طلبی و تجمل نمیبینیم و در آن نشانهای از طمع را ملاحظه نمیکنیم، او ملک و حکومت را فدای مذهب و عقیده خود کرد. آن همه سرزنشها را به خود خرید تا از اسلام حراست کند. و این کار با رفاه طلبی نمیسازد.
زهد حسن (ع) به میزانی بود که در سال ۳۸۱ هجری شخصی به نام محمد بن علی بن حسین بابویه کتابی نوشت به نام زهد الحسن (ع) و امام را به این وصف معرفی کرد، یا خواندهاید بیش از ۲۰ بار پیاده به خانه خدا رفت، چند بار اموال خود را در راه خدا قسمت کرد. و این نشانهای برای پایبندی به بنیادهای فکری است که با رفاه طلبی و تجمل سازگار نیست.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *