امامت و رهبری، حاکمان زمان

زیاد بن ابیه در کوفه و مدینه زمان امام حسن

مادر زیاد «سمیه» است که کنیز یک کشاورز فارس بوده است. وی به حارث بخشیده شده و حارث وی را به عقد غلام و برده خویش «عبید» در آورده است. سمیه از زنان مشهور به فجور عرب بوده است که بر در خانه خود پرچم فساد نصب مینموده است. [۱۴۴] زیاد از این زن متولد شده در حالی که نسبت پدری وی مشخص نیست. به همین جهت زیاد بن سمیه، زیاد بن ابیه، زیاد بن عبید و… نامیده میشده است. ابوسفیان از جمله کسانی است که نسبت به وی ادعا دارد همانگونه که به عمرو عاص ادعا داشت. (سابقه زیاد پیش از پادشاهی معاویه مورد توجه نیست. تنها سخن از کارآمدی زیاد در
[صفحه ۱۰۹]
جهت اهداف معاویه مورد توجه است).
معاویه برای بهرهگیری از خشونت و خباثت زیاد و جلب توجه زیاد نخست به پندار خویش مشکل نسب زیاد را حل میکند و زیاد را رسما ملحق به خانواده خویش مینماید. وی دستور میدهد از آن زمان به بعد وی را «زیاد بن ابی سفیان» بخوانند. و به حدیث معروف رسول الله (ص) توجه نمیکند که: الولد للفراش و للعاهر الحجر. [۱۴۵].
بر اساس این حدیث شریف فرزند مشکوک از صاحب فراش و همسر قانونی زن است و بر فرد بزهکار خاک میپاشند. که این حدیث شریف باعث رسوایی معاویه در این اقدامش شد. [۱۴۶].
در هر صورت معاویه زیاد را بعد از الحاق به ابوسفیان به استانداری بصره منصوب مینماید و بعد از مرگ مغیره بن شعبه منطقه کوفه را نیز به آن میافزاید. و چنین فرد خبیث را مامور کشتار جمعی شیعیان علی (ع) مینماید.
منطقه کوفه مرکز حکومت علی (ع) و نیز بصره از مراکز حساس کشور اسلامی و بعد از مدینه جایی به ویژگیهای این منطقه یافت نمیشود. بیشتر پیروان علی (ع) در کوفه و پیرامون آن بودند. و کوفه و مدینه (که در نهایت استانداری مدینه نیز نصیب زیاد شد. [۱۴۷] گرچه فرصت حکومت داری پیدا نکرد) دو مرکز مهم و پایگاه فکری امت اسلامی میباشند.
زیاد در منطقه سیطره خود سیلاب خون جاری ساخت. شیعیان و محبان علی و هر کسی که حاضر به پیروی از وی نمیشد یا از علی (ع)
[صفحه ۱۱۰]
بیزاری اظهار نمیکرد کشته میشد! زیاد در هنگام ورود به بصره خطبهای بدون نام خدا که «بترا» نام گرفت ایراد کرد و اظهار داشت من آقا را به گناه بردهاش و مواطن را به گناه مسافر و بیگناه رابه گناه مجرم مجازات خواهم کرد.
زیاد آن گونه با رعب در بین مردم امنیت یا وحشت ایجاد نمود! که اگر چیزی از کسی میافتاد کسی جرات برداشتن آن را نداشت و مردم نیازی نمیدیدند که در خانه خویش را شب ببندند! این گونه امنیت به تعبیر دیگر وحشت ایجاد نموده بود. [۱۴۸].
زیاد در کوفه مردم را در میدان مقابل قصر الاماره جمع میکرد و به زور وادار بر لعن بر علی مینمود، اگر کسی امتناع میکرد از دم شمشیر میگذارند. [۱۴۹] زیاد شش ماه در بصره شش ماه در کوفه اقامت میداشت. سمره بن جندب را جانشین خود در بصره قرار داد خود به کوفه رفت، سمره هشتاد هزار نفر را به قتل رساند. [۱۵۰] که از قوم ابو سوار عدوی در یک صبحگاه چهل و هفت نفر که حافظ و جامع قرآن بودند به قتل رساند. [۱۵۱].
زیاد حجر بن عدی و یارانش را به آهن بسته به شام فرستاد و معاویه مظلومانه شش نفر از جمله حجر را در «مرج عذرا» به شهادت رساند و یک تن را به سوی زیاد بازگرداند. وی ایشان را زنده به گور کرد. [۱۵۲] زیاد آن چنان رعب و وحشت در بین مردم ایجاد نمود هر متخلفی به زعم خودش رابه شدیدترین صورت تنبیه مینمود. [۱۵۳].
[صفحه ۱۱۱]
برگرفته از کتاب امام حسن علیه السلام الگوی زندگی نوشته: حبیب الله احمدی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *