اخلاق و فضائل

سر و وضع و لباس امام حسن

امام سر و وضعی مناسب و زیبا داشت. پاکیزه و آراسته بود. لباس او خوب و جاذب بود. از خانه با سر و وضعی آراسته و زیبا بیرون میآمد. تجمل به معنی لوکس و افراطی نداشت ولی همان را که داشت به وضعی زیبا میآراست.
سوار مرکب میشد و سعی داشت مرکب خود را نیز زیبا کند. و مردم از دیدن آن گمان داشتند که مرکبی گران قیمت است. نشستن او بر مرکب نیز به صورتی بود که بر هیمنه و شکوه او میافزود. او میخواست دم در خانه بنشیند، بساطی میگستراند اگر چه بس ساده و بیریا بود. حصیری آراسته و تمیز، و در آن جائی و محلی برای نشستن، حتی پذیرائی مردم.
در لباس و پوشش وضعی مرتب داشت و قبل از بیرون آمدن از خانه موی و سر و وضع خود را میآراست خود را خوشبو میکرد و باوقار و طمانینه خاصی از منزل بیرون
[صفحه ۳۹۱]
میآمد. جلال سلاطین را داشت ولی در عمل متواضع بود. لباس زیبا و تمیزی برای خود انتخاب میکرد ولی به نظر دیگران بس گران قیمت، اشرافی و فاخر میآمد، تا حدی که برخی نوشتهاند که او لباسی گران قیمت میپوشید!!
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *