اخلاق و فضائل, نقش تربیتی و ارشادی

سیره امام حسن – در یاد حق‏

در یاد حق‏
امام صادق علیه السلام می‏ فرماید: پدرم از پدرش به من حدیث کرد که: حسن بن علی بن ابیطالب علیهما السلام از همه اهل زمان خود عابدتر بود، به زهد و بی اعتنائیش به دنیا و فضیلتش کسی نمی ‏رسید، چون به حج می ‏رفت، پیاده می ‏رفت و گاهی پا برهنه می ‏رفت. چون مرگ را یاد می ‏کرد می ‏گریست، و چون قبر را یاد می ‏آورد گریه می ‏کرد، وقتی بعث و قیامت را یاد می ‏نمود اشک می ‏ریخت، وقتی که گذشتن از صراط را یاد می ‏آورد می‏ گریست وقتی که در مقابل خدا قرار گرفتن را یاد می ‏آورد فریاد می ‏کشید و بیهوش می ‏شد.
چون به نماز می ‏ایستاد مفصلهای بدنش به حرکت در می ‏آمد و چون بهشت و جهنم را یاد می ‏کرد مانند انسان مار زده مضطرب می ‏گشت، هر وقت به وقت خواندن قرآن به (یا ایها الذین آمنوا) می ‏رسید، می ‏گفت: لبیک اللهم لبیک.
در هیچ حالی او را ندیدند مگر آنکه خدا را ذکر می ‏کرد. در سخن گفتن راستگوترین مردم و در بیان مطلب فصیحترین آنان بود. روزی به معاویه گفتند: ای کاش حسن بن علی ابیطالب را بگوئی به منبر برود و سخن بگوید، تا معلوم شود که سخن گفتن نمی ‏تواند، معاویه از آن حضرت خواست تا منبر برود و سخن گوید، امام سلام اللّه علیه برخاست و به منبر تشریف برد، خدا را حمد کرد و ثنا گفت. آنگاه فرمود:
(یا ایها الناس من عرفنی فقد عرفنی و من لم یعرفنی فانا الحسن بن علی بن ابیطالب و ابن سیده النساء فاطمه بنت رسول الله صلی الله علیه و آله ، انا ابن خیر خلق الله، انا ابن رسول الله صلی الله علیه و آله انا ابن صاحب الفضائل، انا ابن صاحب المعجزات، و الدلائل، انا ابن امیرالمؤمنین، انا المدفوع عن حقی، انا و اخی الحسین سیدا شباب اهل الجنه، انا ابن الرکن و المقام، انا ابن مکه و منی انا ابن المشعر و العرفات…)
/پاورقی ۳- بحارالانوار ج ۴۳ ص ۳۳۱ از امالی صدوق./
آن حضرت در مقابل خصم، همه کمالات و فضائل را به خودش اختصاص داد که یعنی: کسی به مقام آل محمد صلی الله علیه و آله نمی ‏رسد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *