امامت و رهبری، حاکمان زمان

سیاست معاویه در اداره کشور

سیاست تهدید و شکنجه بود، سیاست احیای تمایلات قبیلهای و بهره برداری از آن بود، سیاست تخدیر افکار عمومی بود، سیاست تضعیف روح انقلاب در بین مردم بود [۴۰۸].
او کوشید در جامعه خود سیاستی را اعمال کند که در آن احساسات و انگیزههای
[صفحه ۲۸۵]
دینی و انسانی را در مردم خاموش کند، توانائیهای مذهبی مردم را خاموش کند، ریشههای اعتراضی و نقد و انقلاب را در مردم ناتوانند.
در عصر حکومت او مردم چوپانی یافتند که چون گرگ بود. و در دریدن افراد زیردست از هر گروهی درندهتر و در مسابقه باید درنده مخوفی بود و ما در فصل بعد و فصل دیگر نمونههائی از این در زندگی و بیچاره کردن و دریدن را توسط او ملاحظه میکنیم و خواهیم دید که به اسم اسلام چه توحش و جاهلیتی به وجود آورد. و در این جاست که حدیث پیامبر از زبان سفینه خدمتگزار پیامبر (ص) صادق میآید که درباره خلافت امویان نقل کرده بود: امویان از شریرترین پادشاهانند و اولین پادشاه معاویه است [۴۰۹].
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *