از دیدگاه شعرا

شعر در وصف امام حسن مجتبی جمال حسن

ای جمال تو متن آیه‌ی نور
نور چهر رشک آتش طور
با لبان تو شهد نا مشهود
با عذار تو ماه نا مشهور
شب عید است و باده خواران را
خیز و از ساغری نما مسرور
باده‌ای ده که شستشو سازم
اندر آن جامه‌ی عناد و غرور
باده نی کاورندش از در غم
باده نی کافشرندش از انگور
باده نی موجب غرور و جنون
باده نی دشمن کمال و شعور
باده‌ای چون مفاد چشمه‌ی خضر
باده‌ای چون بیاض طلعت حور
باده آن باده‌ای که مستی آن
روشنی آورد به دیده‌ی کور
[صفحه ۱۰۲]
باده آن باده‌ای که انسان را
از لباس عناد سازد عور
باده آن باده‌ای که بد ز ازل
انبیا را ز جزو و کل منظور
باده‌ای آن که با نوای بلند
این ترانه از آن شود منشور
نور پاک مهیمن ذوالمن
شد عیان در مه جمال حسن
نور ثانی و صادر اول
سبط پاک محمد مرسل
اوست مصداق چهر ختم رسل
اوست مرآت ذات عزوجل
نطق او نص صورت قرآن
حرف او متن آیت منزل
عقده‌ی هر دلی به سعیش باز
مشکل عالمی به دستش حل
او ز هر حاکمی بود احکم
او ز هر عادلی بود اعدل
مهر او موجب نشاط و سرور
قهر او مایه‌ی ملال و علل
گرچه بی‌شبه و بی‌مثال خداست
چون خدا اوست بی‌شبیه و مثل
همچو جدش کسی ندیده قرین
همچو بابش کسی نجسته بدل
[صفحه ۱۰۳]
پای دانش به درک قدرش لنگ
دست فکرت به وصف ذاتش شل
می‌رسد این نوای شورانگیز
تا به شام ابد ز صبح ازل:
نور پاک مهیمن ذوالمن
شد عیان در مه جمال حسن
ای نخستین سلیل پاک بتول
دومین حجت و وصی رسول
قرهالعین حیدر کرار
قوت قلب و جسم و جان بتول
حب تو مرهم روان سقیم
مهر تو داروی و توان ملول
غرق بحر فضیلت تو خرد
مات درک جلالت تو عقول
یافت دین خدا ز تو رونق
جست کشت ولا ز تو محصول
در تو ملجأ سفید و سیاه
حب تو معنی فروع و اصول
از تو مشکات هر دلی روشن
از تو مرآت هر دلی مصقول
دهد امر تو در مشیمه‌ی مام
روح را در عروق طفل حلول
گر نبودی تو در جهان، می بود
معنی حلم تا ابد مجهول
[صفحه ۱۰۴]
از لباس بقا شود عریان
گر ز امرت کند سپهر عدول
گر بپیچد سر از اطاعت تو
امرت افلاک را کند معزول
رسد از مژده‌ی ولادت تو
از دل خلق این نکو منقول:
نور پاک مهیمن ذوالمن
شد عیان در مه جمال حسن
ای سپهرت ز بندگان محسوب
و ای خدایت حبیب و تو محبوب
عطسه‌ی یوسف شمیم درت
روشنی‌بخش دیده‌ی یعقوب
پرتو مهر تو ضیاء عیون
داروی حب تو شفای قلوب
جزو و کل بنده‌اند و تو مولا
انس و جان طالبند و تو مطلوب
حب تو منشأ نشاط و سرور
بغض تو مایه‌ی ملال و کروب
امر تو جاری از یمین و یسار
حکم تو ساری از شمال و جنوب
گشت با عون تو رها یونس
جست با حب تو شفا ایوب
ای منزه چو جد خود ز نقوص
وی مبرا چو باب خود ز عیوب
[صفحه ۱۰۵]
چه شود گر ز لطف «طایی» را
کنی از ماد حین خود محسوب
نکنم جز مناقبت که نمود
جذبه‌ی حضرتت مرا مجذوب
کرده‌ام ذکر خویشتن این بیت
خصم اگر بر سرم ببارد چوب:
نور پاک مهیمن ذوالمن
شد عیان در مه جمال حسن
[صفحه ۱۰۶]
برگرفته از کتاب آینه بردباری سروده هایی از شاعران در وصف امام حسن مجتبی نوشته آقای محمود عباس و شاهرخی مشفق کاشانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *