از دیدگاه شعرا

شعر در وصف امام حسن مجتبی مهر حسن

راضی به مشیت خدا بود
آن بنده‌ی مجتبای مسعود
تابید چو نور او بر آدم
شد قبله‌ی عالمی و مسجود
بر پاکی او خداست شاهد
بر قامت او نبی است مشهود
شد وارث جمله‌ی رسولان
زیرا که به جای مرتضی بود
باشد همه رشته‌های ایمان
تارش ز حسین و از حسن پود
در سوز و گداز عشق و تسلیم
او از حق و حق از اوست خوشنود
هنگام نماز، رنگ می باخت
آن عاشق بیقرار معبود
تا سجده‌ی او خدا پسندد
بس چهره به خاک بندگی سود
روشنگر آسمان توحید
خاموش کن لهیب نمرود
[صفحه ۳۸]
بر کار امام، خرده کم گیر!
فرمان خداست آنچه فرمود
سدی که عدو به راه حق بست
با حوصله، این امام، بگشود
می‌کرد حسن زمینه‌سازی
بر صحنه‌ی کربلای موعود
تعمیر بنای دین چو می کرد
یک نقشه‌ی نو، پیاده فرمود
آن دشمن سامری صفت را
در جامعه کرد پست و مردود
تا دفتر دین نگردد اوراق
شیرازه‌ی عمر خویش فرسود
چون شمع سحر ز جان خود کاست
تا این که دوام دین بیفزود
یک عمر حسن به سوز دل ساخت
در زندگی‌اش دمی نیاسود
تا زهر جفا، سبب شد آخر
آن قاصد حق رسد به مقصود
چون کرد به خواهرش نظاره
با چشم پر اشک و حسرت آلود
آیینه‌ی غم نمای او، شد
تشتی که ز خون دل بیندود
بی مهر حسن، «حسان» ! به محشر
هرگز عملی نمی‌دهد سود
[صفحه ۳۹]
برگرفته از کتاب آینه بردباری سروده هایی از شاعران در وصف امام حسن مجتبی نوشته آقای محمود عباس و شاهرخی مشفق کاشانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *