از دیدگاه شعرا

شعر در وصف امام حسن مجتبی همایون میلاد

آمد آن عید همایون فر فرخ دستور
که زمین غرق نشاط است و زمان موج سرور
همه ذرات جهان رقص‌کنان چرخ‌زنان
همه آفاق پر از ولوله و شور نشور
کف‌زنان پرده‌نشینان حریم ملکوت
دف‌زنان حور و چراغان همه جنات و قصور
واکند باد صبا زلف عروسان چمن
چین به چین جای به جای موی به مو جور به جور
عید میلاد همایون حسین بن علی است
فاطمه شاد و علی شاد و محمد مسرور
همه خورشید فلک مجمره می گرداند
پیش رویش که شها چشم بد از روی تو دور
آمد آن شاه فلک جاه سلیمان درگاه
که بود خادم او ماه و فلک؛ ماهی و هور
آن که بر سینه و بر دوش نبی جایش بود
سینه‌یی روشن از او سینه‌ی سینا در طور
آن که موسی به طواف حرم حرمت او
خلع نعلین کند تا ببرندش به حضور
به نگهبانی گهواره‌ی او روح امین
ز آسمان آید و لالایی او سوره‌ی نور
از سر آغاز ازل تا به سرانجام ابد
هست جانبازی سالار شهیدان مشهور
با فداکاری شاه شهدا پیش ملک
بشریت شده لبریز مباهات و غرور
تا شفق سرخ بود چهره‌ی خونین حسین
متجلی است در آیینه‌ی اعصار و دهور
آن که خواند سر او بر سر نی کهف
خوشتر از نغمه داودی و آیات زبور
آفتابی که برآید ز دو مشرق شب و روز
روز از اوج سنان، نیم شب از شرق تنور
سر تسلیم نهد پیش خداوند به خاک
که سری را گذارند به پای زر و زور
تربتش سرمه‌ی چشمان خدابین ملک
فرش زوار درش بال ملک گیسوی حور
اشک چشمی که فشانند به یادش، به بهشت
زیور تارک حورست؛ چو تاجی ز بلور
دشمنش کشت و ندانست که با کشتن او
خویش را می کند آن خاک به سر زنده به گور
پیش شاه شهدا شعر «ریاضی» بردن
چیست؟ ران ملخی، هدیه‌ی ناقابل مور

برگرفته از کتاب آینه بردباری سروده هایی از شاعران در وصف امام حسن مجتبی نوشته آقای محمود عباس و شاهرخی مشفق کاشانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *