از دیدگاه شعرا

شعر در وصف امام حسن مجتبی چتر سعادت

تخت مرصع [۶۵] گرفت شاه ملمع [۶۶] بدن
جیب مرقع [۶۷] درید شاهد گل پیرهن
ساغر سیمین شکست ساقی زرین قدح
پیکر پروانه سوخت زمرد لگن
آتش موسی گرفت در کمر کوهسار
شعله به گردون رساند آه دل کوهکن
حضرت خضر فلک، خلعت خضرا گرفت
یافت به عمر دراز چشمه‌ی ظلمت وطن
شمع فلک را نشاند شعشعه‌ی آفتاب
شعله در انجم فکند مشعل آن انجمن
ارقم [۶۸] طاق فلک، شمع جهانتاب را
تیغ زبان تیز کرد، گرم شد اندر سخن
[صفحه ۲۱۲]
شعبده باز سپهر ز آتش پنهان مهر
بر صفت اژدها ریخت شرر از دهن
خاتم زرینه داد دست سلیمان پناه
صبح به صحرا فتاد از بغل اهرمن
گفت فلک: نیست این، بلکه در ایوان عرش
چتر سعادت زدند، بهر حسین و حسن
مهر و مه از دست آن لعل و در بحر کان
سرو و گل از آب این، جان و دل مرد و زن
هر دو بر اوج کمال همچو مه و آفتاب
هر دو به باغ جمال چون سمن و یاسمن
هر دو شه یک بساط، هر دو در یک صدف
هر دو مه یک فلک، هر دو گل یک چمن
شیفته‌ی باغ آن، غنچه‌ی خضرا لباس
سوخته‌ی داغ این، لاله‌ی خونین کفن
بنده‌ی هندوی آن، افسر ترک و ختا
صید سگ کوی این، آهوی دشت ختن
سر «الم اعهد» آن، بیضه‌ی بیضا فروغ
مهره‌کش مهد این، زهره‌ی زهرا بدن
والد ایشان قریش، مولد ایشان حجاز
منبع ایشان فرات، معدن ایشان عدن
ناقه‌ی ایشان حلیم، چون دل سلمی [۶۹] سلیم
مهره‌ی دل در مهار، رشته‌ی جان در رسن
[صفحه ۲۱۳]
خارخور و بارکش، نرم‌رو و سخت‌کوش
گرگ در و شیرگیر، کرگدن پیل تن
لعل تراز جلش، حضرت سلمان فارس
شانه‌کش کاکلش، حضرت ویس قرن
زهره جبینان ظهور، کرده ز کوهان او
همچو طلوع سهیل، از سر کوه یمن
صحن چراگاه او خاک رفیعی، که هست
خار و خس آن زمین رشک گل نسترن
کاش ز خاک هرات بر لب آب فرات
بختی [۷۰] بخت افکند، رخت من و بخت من
یا فکند بر سرم، سایه همای حجاز
تا شود این استخوان طعمه‌ی زاغ و زغن
ماه جمال حسن، گفت و کمال حسین
نظم «هلالی» گرفت حسن کلام حسن
رفته فروغ بصر، مرده چراغ نظر
کرده دلم را حزین گوشه‌ی بیت الحزن
چشم و چراغ منید، گر نظری افکنید
باز شود این چراغ در نظرم شعله‌زن
چند بود در بلا، خاطر من مبتلا؟
چند بود در محن، سینه‌ی من ممتحن؟
نفس دغل از درون، کام نه و دام نه
دیو دنی از برون، راهزن و چاه‌کن
[صفحه ۲۱۴]
رشته‌ی جان تاب زد، آتش دل سر کشید
شمع صفت سوختم، مردم از این سوختن
برفکنم جامه را، درشکنم خامه را
ختم کنم بر دعا، مهر نهم بر دهن
ظل شما بسته‌ام، نور شما برده‌ام
تا فکند ظل و نور بر دل و جانم علن
جان شما غرق نور، نور شما در حضور
تا فتد از ابر فیض سایه به خار و سمن
[صفحه ۲۱۵]
برگرفته از کتاب آینه بردباری سروده هایی از شاعران در وصف امام حسن مجتبی نوشته آقای محمود عباس و شاهرخی مشفق کاشانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *