از دیدگاه شعرا

شعر در وصف امام حسن مجتبی گلبن روی حسن

شب به خلوتگاه راز آن حسن بی‌همتا شکفت
کهکشانی نور، در گهواره‌ی یلدا شکفت
سبط اول، حجت دوم، امام مجتبی
گل شد و در نوبهار دامن زهرا شکفت
عطر یاس روی او پیچید در باغ علی
خنده بر لبهای پاک سید بطحا شکفت
عالم هستی ز مستی سر ز پا نشناخته
چلچراغ افروز می در خلوت مینا شکفت
گوهری تابنده چون خورشید عالمتاب عشق
تا صدف بشکست، تابان از لب دریا شکفت
کاروان در کاروان گل، بر سریر سبزه ریخت
آسمان در آسمان کوکب به بام لا شکفت
از گلوی خاک خون‌آلود بر لوح سپهر
نعره‌ی تکبیر، چون آلاله‌ی الا شکفت
در بهار ارغوان، در گلشن آل علی
گلبن روی حسن، سرو سهی بالا شکفت
[صفحه ۱۵۸]
شبه احمد، پور حیدر راحت جان حسین
تا جهان را روشنی بخشد، جهان‌آرا شکفت
وادی ایمن سراسر نور باران شد ز نو
آتش موسی چو گل از سینه‌ی سینا شکفت
نیمه‌ی ماه صیام آن آفتاب بی زوال
صبح صادق بود و در آیینه‌ی دلها شکفت
[صفحه ۱۵۹]
برگرفته از کتاب آینه بردباری سروده هایی از شاعران در وصف امام حسن مجتبی نوشته آقای محمود عباس و شاهرخی مشفق کاشانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *