امامت و رهبری، حاکمان زمان

طبقات مردم زمان خلفا زمان امام علی

بر اثر تسامح و غفلتهای خلفا گروهای متعددی سازمان دهی و گروه بندی شده بودند که هر کدام قدرتی به حساب آمده و موجد خطر برای جامعه اسلامی بودند. این گروهها در مواردی سیار سر بر میآوردند و به اصطلاح برای خود اعلام موضع میکردند. اهم این گروهها در عصر حکومت علی (ع) عبارت بودند:
– گروه شیعیان که از یاران علی (ع) بودند و خود از نظر شدت و ضعف در طبقاتی قرار داشتند
– خوارج که شعارشان لا حکم الا لله بود و برای علی (ع) و معاویه کفر قائل بودند. بظاهر میگفتند لا حکم الا لله ولی به گفته جان فلوتن عملشان لا حکم الا السیف بود.
– فرصت طلبان و منافقان که در هر جوی به نحوی ابراز وجود میکردند.
– شکاکان و افراد دو دل که درباره علی (ع) وامانده بودند که او را چگونه فردی به حساب آورند درباره اصل دین شک داشتند.
[صفحه ۱۱۶]
قبیله بودند.
– گروه الحمراء که شامل ۲۰ هزار مرد مسلح از نژادهای مخلوط و شامل بردگان و مولی و برخی از آنها از اسرای سالهای ۱۷ – ۱۲ هجری بودند که پول میگرفتند و خون میریختند و ابزار خوبی برای معاویه به حساب میآمدند.
– طرفداران عثمان که علی (ع) را قاتل او به حساب میآوردند.
– و… و برای مطالعه بیشتر به این اسناد مراجعه شود سیاده العربیه ص ۶۹ – امالی سید مرتضی ج ۳ ص ۹۳ – کشف الغمه ج ۲ ص ۱۱۱ – مروج الذهب، کنزالعمال، تاریخ طبری و…
و علی (ع) و فرزندانش یک تنه باید در برابر این صفوف میایستادند. و آنها را به راه خود وامیداشتند و الحق چه مشکل بود زندگی با آنان و چه جان کندنی به اسم زندگی بود سر کردن با این اقوام.
[صفحه ۱۱۷]
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *