امامت و رهبری، حاکمان زمان

عزل و نصبها زمان خلفا زمان امام حسن

پایه گذاریهای غلطی در عصر خلفا صورت گرفته که آثار آن در دهههای بعد و مخصوصا در دوران علی (ع) و به دنبالش در عصر حسنین (ع) ظاهر گردید. شهادت امام مجتبی (ع) و در پی آن شهادت حسین (ع) محصول پایه گذاریهائی است که توسط این خلفا صورت گرفت.
زینب (ع) در جریان پس از شهادت حسین (ع) به این پایه گذاریها اشاره کرد و فرمود: بابی من فسطاطه یوم الاثنین نهبا [۱۲۴] جانم فدای تو ای کسی که خیمه گاه تو را در روز دوشنبه غارت کردند: اشاره به روز وفات پیامبر (ص) و جریان سقیفه
[صفحه ۹۷]
عمر در عصر خلافت خود معاویه را به خود نزدیک کرد و پس از آن همه پستیها و دنائتها و با سفارش رسول خدا (ص) که طلقاء را حق حکومت نیست به او حکومت شام داد و در پی او مقامهای بلند قضاوت، امامت و امین بیت المال بودن و در پی آن بر جان و مال و ناموس امت مسلط شدن.
عثمان او را یک سره به خود واگذاشت و حتی حساب مال را از او نمیخواست و در نتیجه دستش بازمانده و به هر کاری که میخواست اقدام کرد. از فرصت مناسب خود سود جست و به تحکیم موقعیت خود و تجهیل مردم پرداخت و چنان قدرتی ایجاد کرد که در پست استانداری توانست در برابر علی (ع) که امیرمومنان و خلیفه مورد بیعت مردم بود بایستد و بعدها در برابر حسن (ع) زبان درازی کند و خود را در امر خلافت احق از او بداند و بعدها هم با بیعت گیری برای یزید موجبات قتل و شهادت حسین (ع) را فراهم سازد.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *