پدر و مادر (شجره نامه)

عصرحکومت امام علی برای امام حسن

دوره حکومت علی (ع) برای حسن (ع) دورهای ارزنده و درس آموز و رویائی است از آن بابت که او شاهد بهترین زمامداریها و راه و رسم حکومت داری است. و از جهتی برای او دورهای سخت و جانگدازست از آن بابت که شاهد زجرکشیها و مظلومیتهای پدر است.
او از یک سو شریک غم و شادی پدر، در احساس درد پدر، و در رنج از رنج پدر است. و از سوی دیگر در پی دانش آموختن و تجربه اندوختن و تمرین صبر و تحمل و آشنائی با غمها و مصائب است که همه آنها برای آینده او ثمربخش و پربار است.
عصر پدر برای حسن (ع) عصر درخشانی بود. پرچم حق پس از وفات پیامبر (ص) برای نخستین بار به اهتزاز درآمده بود. مردم میفهمیدند که حکومت حق چیست و عدالت چه معنی دارد و قضاوت اسلامی چگونه است و حاکم در بین مردم چگونه باید زندگی کند و او را چه حقوقی بر مردم است و مردم را بر او چه حقوقی؟
اما زندگی سخت و تحمل آن سنگین بود از آن بابت که آدمی باید با جاهلان به سر برد و در میان جمعی غارتگر و منافق و منکران به ظاهر مسلمان زندگی کند. تماشاچی چهرههای فقر و محرومیت افتادگان در عین پرخوری مرفهان باشد و گذران چنین زندگی چندان آسان نیست.
[صفحه ۱۲۰]
حسن (ع) میدید که پدرش در عین همه دشواریها ترک وظیفه نمیکند و با همه غمها و اسفها شب و روز میکوشد هدف خود را زنده دارد. گوش مردم بدهکار نیست، ولی او هم چنان مردم را از خطرها بر حذر میدارد و میکوشد نابسامانیها را از میان بردارد. گاهی میآشوبد و زمانی ساکت میماند. و در مواردی سر در حلقه چاه فرومیبرد و شکوه دل را درون چاه باز میکند.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *