سیره عملی و رفتاری

عطای بزرگ امام حسن

عطای او اندک نبود، بلکه اغلب بزرگ و درشت و در حد رفع حاجت و کمی هم بالاتر بود. عثمان خلیفه سوم که فردی ثروتمند و مالدار بود در مسجد حضور داشت. فردی از او درخواست کمکی کرد. عثمان پنج درهم به او عطا کرد.
او به نزد امام مجتبی (ع) آمد و درخواست کمک کرد. امام به او ۵۰ دینار (نه ۵۰ درهم) عطا کرد به نزد حسین بن علی (ع) رفت و او از عطای برادر پرسید و پس از
[صفحه ۳۲۸]
اطلاع برای اینکه دستی فروتر از او داشته باشد ۴۹ دینار عطا کرد. و نیز همان شخص به نزد عبدالله بن جعفر (همسر زینب (ع)) آمد و عرض حال کرد. او هم پس از اطلاع از بخششهای حسنین (ع) و عثمان ۴۸ دینار عطا کرد.
او مجددا به نزد عثمان آمد و عطای آنان را برشمرد. عثمان گفت اینان کانون علم و فضیلت و سرچشمه نیکی و خیرند و هیچ کس به جوانمردی اینان نشود. و نظیر آنان را نمیتوان یافت. اولئک فطمو العلم فطما و حاز و الخیر و الحکمه [۴۶۶].
عطایای کم نظیر داشت تا حدی که در برابر درخواست مردم از خدا خود را موظف به عطا میدانست مردی را یافت که در مسجد دعا میکرد خداوندا به من ده هزار درهم عطا کن که گرفتارم و مشکلی دارم. امام او را به خانه برد و تفقد کرد. فرمود ای مرد: حق ما را غصب کردند و اموال ما را غارت نمودند. چیزی از مال برای ما نگذاشتهاند اندکی از موجودی داریم اگر بپذیری تقدیم کنیم. و آنگاه ۵۰ هزار درهم به او عطا کرد و در سندی آمد که به او همان ده هزار درهم را عطا کرد [۴۶۷].
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *