ولادت، از کودکی تا بزرگسالی

فرزندی امام مجتبی

رسول خدا (ص) به خاطر شدت علاقهاش به حسن (ع) و برادرش آنها را پسران خود و پسران دختر خود خطاب میکرد و میفرمود خداوندا دوستشان دارم تو هم آنها را دوست بدار: هذان ابنای و ابناء ابنتی اللهم انی احبهما و احب من یحبهما [۷۳] آن روز که حسن (ع) به دنیا آمد رسول خدا (ص) به اسماء فرمود: ای اسماء پسرم را بیاور… یا اسماء هاتی ابنی [۷۴] و این ناشی از علاقه و وابستگی شدیدی فراتر از مرز خویشاوندی است.
در سخنی فرموده بود: هر انسانی منسوب به قبیله و تبار خویش است، جز فرزندان فاطمه (ع) که من پدر و رئیس تبار آنانم. قال رسول اله (ص): کل بنی ام ینتسبون الی عصبتهم الا ولد فاطمه، فانی انا ابوهم و عصبتهم. و نمونه همین سخن از جابر بن عبدالله انصاری آمده است که در تاریخ خطیب بغدادی آورده است:
ان الله عزوجل ذریه کل نبی من صلبه خاصه، و جعل ذریتی من صلبی و من صلب علی بن ابیطالب ان کل نبی ام ینتسبون الی ابیهم الا اولاد فاطمه فانی انا ابوهم و رسول خدا در این عبارت اعلام کرده است که خداوند ذریه او را در صلح علی و فاطمه (که دختر اوست) قرار داده است.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *