امامت و رهبری، حاکمان زمان

قدرت معاویه در شام

معاویه جایگاهی خوبی در نزد عمر پیدا کرده بود. برادرش پس از فتح شام در آن جا
[صفحه ۱۰۵]
حکومت داشت و مدت حکومت او سه سال به طول انجامید ولی او از دنیا رفت. و معاویه را به جای او به حکومت شام منصوب کردند و این درست در سال ۱۷ هجری و در عصر حکومت خلیفه دوم عمر بود.
او در شام حدود چهل سال حکومت راند ۲۰ سال تا زمان شهادت علی (ع)، ۱۰ سال در عصر حیات و امامت امام مجتبی (ع) و حدود ۱۰ سالی هم در عصر امامت امام حسین (ع) و در تمام این مدت استانداری بلامنازع و بعدها خلیفه اسلامی، و بهتر بگوئیم سلطان اسلامی بود!!
او در شام قدرتی بهم زده بود. عمر را به او اعتمادی فوق العاده بود تا حدی که از او حساب نمیکشید اگر چه پارهای از اسناد میگویند گاهگاهی او را تحت کنترل داشت و حتی به او پرخاشهائی میکرد ولی در عصر عثمان این مختصر کنترل هم از میان رفت و او حاکمی بلامنازع بود، عثمان را دل بدین خوش بود که گاهگاهی هدایائی گرانقدر از او دریافت میکرد و یا مبالغی را سالانه به خزانه او میریخت.
اما اینکه او در شام چه میکند؟ وضع دیانت مردم چگونه است؟ دخل و خرج او چیست و چگونه است و چه مسلک و آئینی را به مردم تبلیغ میکند خبری نبود و او آزادانه به کسب درآمد و هزینه میپرداخت و برای خویش قصر سرخ میساخت. صحابههائی که آمد و شدی در شام داشتند وضع او را به سلطنت تشبیه میکردند و گزارش خلافکاریهای او را به خلیفه میدادند که بعدها این آمد و شدها هم ممنوع گردید!!
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *