امامت و رهبری، حاکمان زمان

قصاص قتل امام علی

پس از بیعت مساله قصاص مطرح شد. ابنملجم را به حضور امام آوردند. او درخواست کرد که مرا زنده بگذار تا کفایت دشمنت را کنم و معاویه را از بین ببرم. امام
[صفحه ۱۴۶]
اعتنائی به سخنان او نکرد او را به پیش کشید با ضربتی او را قصاص کرد [۲۰۸].
در برخی از اسناد سخن از مثله کردن اوست که آن، هم با سفارش و وصیت پیامبر (ص) منافات دارد و هم با سفارش علی (ع). و اصولا ما در قصاص اسلام دستور مثله کردن نداریم و این دور از شان و مقام خاندان پیامبر (ص) است. وصیت علی (ع) هم این بود که اگر قصد قصاص داشتید، ضربهای به ضربهای فاضربوه ضربه بضربه و لا یمثل بالرجل… [۲۰۹].
برخی هم نوشتهاند که عبدالله بن جعفر (همسر زینب دخت علی (ع)) از امام خواست که امر قصاص را به او واگذارد و او هم پس از کشیدن میلهای داغ به چشم او، دست و پایش را برید و آنگاه او را کشت… که این سخنان قابل اعتنا نیست و اصولا چنین قتلی از آن مستبدان انتقامی است و در اندیشه اسلامی معنی و مفهومی ندارد. شاید این گونه سخنان را کسانی ساخته و پرداختهاند که مقصدشان تشفی دل مشتاقان به حضرت علی (ع) بود.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *