امامت و رهبری، حاکمان زمان

مایه های درگیری معاویه با امام حسن

پایههای درگیری او با حسن (ع) سابقهای طولانی دارد و این سابقه همانگونه که در فصول قبل مورد اشاره قرار گرفت از زمان عبدالمطلب و حتی قبل از آن است. جلوههائی از درگیری او را در زمان امیرالمومنین (ع) با علی (ع) و خاندانش میبینیم ولی در عصر خلفا مخصوصا عثمان نیز هستهها و مایههائی از آن به چشم نقادان میخورد.
میدانیم عثمان در عصر حکومت خود امویان را بر امور مسلط میکرد و قدرت بسیاری به آنان میداد، در عصر او عثمان یک خلیفه بود در مدینه، و معاویه خلیفهای دیگر بود در شام، تا حدی که گوشش بدهکار امر و نهی خلیفه نبود و حتی در ماجرای قتل عثمان در برابر کمک خواهی او از معاویه کار را آن قدر به مماطله کشاند که خلیفه کشته شد. و علی (ع) خاندانش طبق دستور پیامبر که طلقاء حق حکومت ندارند مخالف فرمانروائی او بودند.
هم چنین معاویه در جنگ صفین ضرب شستهائی از حسن (ع) و حسین (ع) در جنگ خورده بود که هرگز نمیتوانست آنها را فراموش کند. دیدار حسنین (ع) برای او کابوسی وحشتناک میساخت و میدانست حسن (ع) از کسانی است که نمیتواند با او کنار آید.
[صفحه ۱۵۳]
تضاد بین معاویه و حسن (ع) تضاد بین تاریکی و نور بود، و تضاد زشتی و زیبائی و بدی و خوبی که به سادگی از بین رفتنی نبود. بدین خاطر این دو جز به فنای هم و از میان برداشتن هم رضایت نمیدادند. ولی با این تفاوت که حسن (ع) در این راه شیوه خدا پسندانه و انسانی را در پیش داشت و معاویه از راه خیانت و ترور حرکت میکرد. آری اگر پای تقوای الهی در میان نبود، نه علی (ع) و نه حسن (ع) چیزی از معاویه کمتر نداشتند.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *