حرم و بارگاه

مزار امام حسن

مقدمه
در میان قوم جاهل عرب، مردمی که در بدترین شرایط و اوضاع زندگی میکردند، مردی برخاست از تبار ابراهیم و وارث پیامبران الهی تا بساط ظلم و ستم را براندازد و کلمه توحید و توحید کلمه را در آن دیار سراسر شرک و جاهلیت استقرار بخشد.
او محمد (ص) فرزند عبدالله بن عبدالمطلب بود که دشمنان آشکاری از بنیامیه در برابر او قد برافروخته و قدرتی را بر پایه ظلم و ستم استوار کرده بودند. او در آغاز بییاور و بیهمکار بود. ولی خدای خواست چراغ او را برافروزد و دینش را بر همه ادیان برتری بخشد. اگر چه مشرکان را ناخوش آید [۷۳۵].
و دعوتش از نهان به آشکارا رسید و موقعیتش از ضعف به قدرت گرائید، آنچنان که سرها در برابر او خاضع شدند و گردنکشان در برابر او سر تسلیم فرود آوردند. بنیامیه، آن دشمن آشکار و غدار نیز ناگزیر اسلام را پذیرفت و تسلیم او شد.
در طول ظهور تا تسلیم بنیامیه پسر عمش علی با شمشیر کجش، کژی را راست کرد و ضربت او سرنوشت اسلام و کفر را معین کرد و فرجام پیروزی اسلام بود. خاطره جنگ و شمشیر زنی علی دلهای بنیامیه را میلرزاند و کینه او را در درون آنها متجلی میساخت.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *