حوادث، وقایع، هجرت

معاویه در برابر امام حسن یعد از صلح

آری، معاویه در مسند قدرت بود. اما در واقع او چون صیدی در دست امام بود که امام هر آنگاه که میخواست حلق او را میفشرد. او در شام نیاز به تایید امام داشت. اما شرایط به گونهای بود که حضور بیشتر امام در شام مایه رسوائی زیادتر او بود.
خود معاویه به اصلح بودن امام اعتراف داشت. به پسرش یزید گفته بود که حق خلافت از آن ایشان است [۴۰۰] و حسن (ع) سرور مسلمانان است [۴۰۱] و در عین حال امام به صراحت از او انتقاد میکرد و اعمال او را سرکوب مینمود [۴۰۲].
معاویه با همه تبهکاری که داشت در برابر امام به احترام از جای برمیخاست، از او تجلیل میکرد و او را در کنار خود مینشاند، طوری که مایه رشک و سرزنش عمروعاص میشد. ولی او میگفت حسن (ع) فرزند پیامبر (ع) است و از شکوه او سخن میگفت.
[صفحه ۲۷۹]
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *