سیره عملی و رفتاری

معاویه و مرگ امام علی

خبر مرگ علی زودتر از پیک عادی به معاویه رسید. ضربهای که خصم بر فرق علی (ع) در شب ۱۹ رمضان وارد آورد، معادل ضربه دیگری بود که همتای ابنملجم باید بر فرق معاویه و همتای سومش در مصر بر سر عمروعاص وارد میآورد. اما به جای عمروعاص دیگری کشته شد که استثناء آن صبحگاه به جایش وارد مسجد و محراب
[صفحه ۱۴۹]
شده بود. و ضربت حریف معاویه اشتباهی و به علت لرزش دست بر دیوار محراب آمد و ترکش آن معاویه را گرفت. و تنها ابنملجم بود که به هدف خویش نائل آمده بود. در بازجوئیهای معاویه از قاتل خود، او مژده شهادت علی (ع) را به او داد!! و معاویه قول داد که اگر خبر راست باشد از او درگذرد. و خبر راست بود.
بدین سان معاویه از مرگ علی چنان خشنود شد که در شعری چنین سرود: به خرگوشان بگوئید از این پس در هر کجا که خواهند بچرند و بدوند و به آهوان بگوئید از این پس بدون ترس از شیران بجست و خیز بپردازند:
قل للارانب ترتع حیث ما ملکت
و للظماء بلا خوف و لا حذر…
شهادت علی (ع) در واقع از میان رفتن آخرین مانع در سر راه معاویه برای رسیدن به اهداف و مقاصدش بود او با مرگ علی (ع) مطمئن شد که میتواند خلافت را به بنیامیه منتقل کرده و خلافت را از عراق و مدینه به شام آورد.
او در طریق وصول به هدف بسیار مضطرب و بیقرار بود. و با مرگ علی اضطراب او سکون و آرامشی نسبی دریافت ولی باز هم مدعی بود، حسن کسی نیست که آدمی بتواند او را نادیده گیرد و یا قدرت و توان او را به حساب نیاورد. طرحهائی تهیه کرد که زمینه را برای تسلط او بر شرق و غرب فراهم آید و ما آن را در فصل آینده مورد بررسی قرار خواهیم داد.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *