امامت و رهبری، حاکمان زمان

معترضان به صلح امام حسن سفیان بن ابی لیلی

او که فردی خبیث و پلید بود و از سوی خوارج تغذیه فکری میشد، و در زمان حکومت عدل علی علیهالسلام نیز به مخالفت برخاسته بود، خدمت آن حضرت آمد و با کلماتی که نشان از روح پلیدش داشت به امام مجتبی علیهالسلام گفت: «السلام علیک یا مذل المومنین [۳۴۶]؛ سلام بر تو ای خوار کنندهی مومنان.» امام علیهالسلام که وی را میشناخت با چهرهای برافروخته فرمود:
«وای بر تو! ای خارجی با من به خشونت سخن مگوی، زیرا آن چیزی که
[صفحه ۲۱۳]
باعث صلح شد، رفتار و کردار ناپسند و ناهنجار شما بود. شما پدرم را کشتید و سپس بر من خنجر کشیدید و اردوگاهم را غارت کردید. شما آن گاه که به جنگ صفین میرفتید، دینتان در جلو دنیایتان بود و امروز که دیگر دنیایتان مقدم بر دینتان میباشد [چنین برخورد ناسالمی داری].
وای بر تو! من دیدم که به مردم کوفه نمیشود اعتماد کرد، هرکس بخواهد به کمک آنان پیروز شود شکست خواهد خورد. دو نفر از اینان با یکدیگر توافق ندارند. پدرم از ناحیهی آنان سختیها کشید و زجرهای زیادی را تحمل کرد. این کوفه به زودی خراب میشود، چرا که مردمش در دین خدا تفرقه ایجاد کردند و گروه گروه گشتند.» [۳۴۷].
برگرفته از کتاب حقایق پنهان نوشته آقای احمد زمانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *