زیارت نامه و ادعیه

معنای تسبیح

تسبیح خدای تعالی، یعنی پاک و منزه دانستن ذات اقدس او از همهی عیوب و هر صفتی که موجب نقص او میگردد؛ زیرا با شناختی که از خدا و صفات کمال و جمال او پیدا کردیم، خدائی که او هر جمال و کمالی بالاترین مرتبهاش را دارد، خودبخود، از هر گونه عیب و نقصی منزه و پیراسته است؛ لذا در الهیات صفات خدا را دو قسم کردهاند. نخست، صفات ثبوتیه که ثبوتش برای خداوند ثابت و قطعی است که بعدا تبیین خواهد گردید و دوم صفات سلبیه و آن صفاتی است که باید آنها را از خدای تعالی و واجبالوجود سلب نمود، زیرا ثبوت آن صفات موجب عیب و نقص و احتیاج است و از آنها به صفات جلالیه، تعبیر میشود به جهت اینکه ذات باری تعالی اجل از این است که به آن صفات متصف گردد.
در تعالیم اولیاء اسلام هر صفتی که موجب نقص باری تعالی گردد از او سلب گردیده، مانند امکان، حدوث، تغییر، جسم بودن، مرکب بودن، نه مرکب خارجی و نه ذهنی و نه وهمی، نه جوهر، نه عرض، و نه دیدنی بودن و نه محل حوادث واقع شدن و نه شباهت به هیچ یک از مخلوقات داشتن و آنچه با ازلیت و ابدیت ذات مقدس او منافات دارد همهی این صفات از خداوند سلب گردیده و او منزه و پاک از همهی آنها است زیرا لازمهی همهی آنها احتیاج و ترکیب است و چون احتیاج و ترکیب از ذات حق تعالی سلب گردیده پس جمیع صفات مذکوره از او سلب خواهد شد و در کتب کلام و فلسفه براهین صددرصد قطعی بر این معنا اقامه گردیده، به کتب مربوطه مراجعه شود. [۵۷].
برگزیده از کتاب تعالیم امام حسن مجتبی(ع)به زبان دعا و حدیث نوشته آقای حسن کافی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *