پدر و مادر (شجره نامه)

مقاومت معاویه زمان خلافت امام علی

بیعت صورت گرفت و به خوبی و خوشی پایان یافت. با اینکه امام به آنها گفته بود در امر حکومت جانب عدل و داد را خواهد گرفت و شاید تحمل آن برای آنان سخت باشد، مردم پذیرای او شدند و حاضر شدند به هر بهائی است علی (ع) امام آنها باشد.
شایعه بیعت در همه شهرها پیچید و مردم تشنه عدالت آن را برای خود فرصتی مغتنم بحساب آوردند، الا معاویه که آن را برای خود عذابی و نقمتی میشناخت. مردم به صورتهای مستقیم و غیر مستقیم بیعت خود را اعلام داشتند اما معاویه آن را به امروز
[صفحه ۱۱۹]
و فردا میکشاند تا روزی که بهانه خون عثمان را مطرح کرد و از تبعیت و بیعت سرباز زد. او میدانست که بیعت یک قرارداد اجتماعی است، و تخلف از آن گناهی بزرگ است.
اینکه او را از بیعت سرباز زد بدان خاطر بود که میدانست علی (ع) اهل معامله نیست و در برابر روشها و درخواستهای پلیدش راه مجامله را نمیسپرد و به زودی از مقامش پائین میکشاند و همین کار را هم کرد. این خود سرمنشاء درگیریها و جنگها و قتل عامهای عظیمی شد و نخستین پیش بینی امام در عدم پذیرش پست و منصب به تحقق پیوست.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *