احادیث و سخنان

مناجات امام حسن

ساعات آخر عمر به مناجات پرداخت که خداوندا: جانم را به پیشگاه تو عرضه میکنم، جانی که برای من گرامی و عزیز بود. خداوندا در حین مرگ مرا همدم و مونس باش، در تنهائی قبر تنهایم مگذار، و به تلاوت قرآن مشغول شد [۶۹۸].
در دم مرگ میگریست، امام حسن (ع) از او علت گریه پرسید. فرمود:
بدان خاطر میگریم که وارد سرائی خواهم شد که بیش از آن وارد آن نشده بودم، آفریدههایی از خداوند را میبینم که مثل آنها را هرگز ندیده بودم. یا اخی ما جزعی الا انی ادخل فی منزل لم ادخل فی مثله، واری خلقا من خلق اله لم ارمثلهم قط [۶۹۹] و هم در مورد علت گریه نوشتهاند:
– انما ابکی لخصلتین به خاطر دو چیز میگریم:
[صفحه ۴۳۷]
– لهول المطلع و فراق الاحبه برای خوف و وحشت قیامت، و برای جدائی از دوستان (و در مورد جدائی از دوستان استغفار کرد) [۷۰۰].
دست حسین (ع) را در دست گرفت و گفت هر آنگاه که فشار دهم بدان که موقع جان دادن و حضور ملک الموت است و بشارت مرگ. در حال ذکر و مناجات و تلاوت قرآن بود که ناگهان دست حسین (ع) را فشار داد و روحش به سرای باقی شتافت.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *