پدر و مادر (شجره نامه)

منزوی ساختن امام علی

پس از وفات رسول اله (ص) عدهای که از جانب او حکمی و فرمانی نداشتند از جای برخاستند و به بهانههائی ناچسب تصمیم گرفتند که امر خلافت را از آن خود کنند و چنین کردند. در این راه ضربت خوردگان از کفر و شرک را نیز همکاری و رغبتی برای تحقق این برنامه بود.
غوغای سقیفه پدید آمد و دستهبندیها و گیر و دارها آغاز شد و علی (ع) را که آیتی برای رستگاران و مایه نجاتی برای گمراهان و الگوئی برای پاکان بود از کار بر کنار داشتند. و سه تن به اسم خلیفههای رسول اله (ص) یکی پس از دیگری به مدت بیست و پنج سال بر امت حکومت راندند.
معاندان و سردمداران شرک در اثر تسامح و غفلت خلفا پست و موقعیت یافتند که از جمله آنها معاویه پسر ابوسفیان بود. او دشمن اسلام و از تبار سردمداران شرک بود که به روزگار عمر منصب یافت در عصر عثمان دامنه قدرتش در سرزمین شام و اردن و فلسطین بزرگ گسترده شد.
[صفحه ۴۶۲]
دیگر معاندان قدرتمند چون خالد بن ولید و مغیره و عمروعاص و بعدها زیاد بن سمیه و… نیز به او پیوستند و اوضاع دنیای اسلام چنان شد که نپرس. و آن روز که علی (ع) بر اساس آراء مورد اتفاق مردم به حکومت رسید، آشفتگی در امت اسلام آنچنان نفوذ یافته بود که به این آسانی و با حضور آن همه مشکلات امکان جمع و جور کردن آن نبود.
دوران حکومت کوتاه کمتر از پنج سال علی (ع)، سراسر به جنگ و ستیز، درگیری با مارقین و قاسطین و ناکثین گذشت، و منصب یافتگان به بهانههای واهی، و تنها به خاطر عناد در برابرش صف آرائی کردند و حتی لشکر او را به بهانه حکمیت بر او شوراندند و برای او مخمصهها ساختند.
او در تدارک جبران و اصلاح و سازندگی امت بود که سحرگاهی در محراب مسجد به خون درغلطید و در بیست و یکم ماه رمضان سال ۴۰ هجری به دیدار محبوب شتافت، و با مرگ او ثلمهای جدید، ولی بس عظیم بر امت اسلام وارد آمد.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *