از دیدگاه اهل بیت

موضع امام حسین در قبال تبعیض نژادی

جای هیچ گونه شگفتی نیست اگر می‌بینیم که سید الشهداء، حسین بن علی علیهماالسلام موضعی کاملا مشابه موضع برادرش، منتها در قبال خلیفه‌ی دوم، عمر بن خطاب، اتخاذ می کند. عمر او را گرفت و با خود به خانه برد و تلاش کرد تا از حضرت اقرار بگیرد که آیا پدرش به او دستور داده یا خودش چنین تصمیمی گرفته است. حضرت به عمر جواب منفی داد و به او فهماند که خود اقدام به اتخاذ چنین موضعی کرده است. بعضی از روایات می‌گوید که عمر در همان جا این سؤال را از امام پرسید و امام جواب منفی داد. آن گاه گفت: به خدا سوگند! که منبر پدر توست و آیا ما نعمتی غیر از برکت وجود شما داریم؟ حتی موی سرمان نیز به برکت شما می‌روید. [۲۷۸].
[صفحه ۱۴۵]
ابوبکر مصلحت ندید که امیر المؤمنین را در مورد موضع امام حسن متهم کند، اما عمر اکنون که خود را در حکمرانی قوی و نیرومند احساس می‌کند و اکنون که این موضع در زمینه‌ی سیاسی به نفع کسانی غیر از اهل بیت (ع) تثبیت شده، تلاش دارد تا منبع و سرچشمه‌ی این مخالفت‌ها را شناسایی کند و قبل از این که فرصت از دست برود و مادامی که به نظر خودش قدرت انجام چنین عملی را دارد، آن را نابود کند. این موضع‌گیری‌های حسنین علیهماالسلام مبارزه طلبی عمیقی برای سلطه‌ی حاکم به شمار می‌رفت، آن هم در دقیق‌ترین و خطیرترین مسأله‌ای که حکومت سعی داشت امور مربوط به آن را به نفع خویش تثبیت کند؛ یعنی مسأله‌ی امامت، و از طرفی متوجه شد که تا حد زیادی در اهداف خویش موفق بوده است. حال که این موضع‌گیری‌های حسنین به وقوع می‌پیوندند، تمامی معادلات خدشه‌ناپذیر خود را بر هم زده می‌بیند.
حسنین علیهماالسلام دو شاخه از نهال امامت و درخت رسالت بودند که به خوبی شرایط حاکم بر جامعه‌ی خود را درک و به طور صحیح و دقیقی آن را ارزیابی می‌کردند و بر این اساس به عنوان یک وظیفه‌ی شرعی و یک مسؤولیت الهی موضع‌گیری می‌کردند، اما تکلیف شرعی و موضع پدرشان اگر چه در ظاهر امر با موضع این دو تفاوت داشت، بدون شک – همان طور که بدان اشاره کردیم – در
[صفحه ۱۴۶]
خدمت همین اهداف بود و در همین راستا گام برمی‌داشت.
برگزیده از کتاب تحلیلی از زندگانی سیاسی امام حسن مجتبی(ع)نوشته آقای سید جعفر مرتضی حسینی عاملی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *