اخلاق و فضائل

مکتب امام حسن مجتبی (ع)

او را کریم اهل البیت خواندهایم نه تنها به خاطر کرمها و بخششهای کریمانهاش، بلکه بیشتر به خاطر بزرگواریها و بزرگ منشی و جوانمردیها و گذشت او از همه چیز به نفع اسلام، او همان بزرگواری است که آن همه سرزنشها، زخم زبانها و اعتراضات را به جان خویش خریدار شد تا اسلام زنده بماند. در تمام جریانات مربوط به صلح، و در برابر آن همه تعریضها شما او را در جائی نمیبینید که برآشوبد و راه پرخاشگری در پیش گیرد.
مکتب او مکتب نرمش حکیمانه در برابر وقایع و حوادث است، مکتب سکوت قیام آفرین است علیه همه دوروئیها و دوگوئیها، مکتب جهاد فی سبیل الله در قالب صلح است، مکتب واقع بینی و هدفگرائی است. مکتب ایثار و فداسازی است، مکتب سوختن و دم برنیاوردن به خاطر اسلام عزیز است، مکتب آرایش جدید مبارزاتی و سازش مبارزهای، مکتب اقدام شجاعانه و دور اندیشانه است و…
او در لباس سازش باب مبارزهای را علیه بنیامیه گشود که تجلی آن را در عاشورای حسینی میبینیم، تاکتیک نبردی را به کار برد که خصم را در فاصلهای اندک به مسلخ کشاند. او در سایه صلح حیرت انگیزش محکومیتی سریع و پیروزی و ظفری قاطع به وجود آورد که ما در کمتر رسالت مسلکی شاهد چنین نتیجهای هستیم.
آری، این یک خط جدید و درس آموز بود: القای مکتب در قالب صلح و یا
[صفحه ۱۶]
جهادی عظیم در پوشش صلح برای او این مهم بود که مکتب زنده بماند، اگر چه طی طریق در آن راه به مرگ و فنای جگر گداز خودش منجر گردد که منجر شد.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *