امامت و رهبری، حاکمان زمان

میدان تاخت و تاز در حکومت معاویه

آری، حسن (ع) از کوفه رفت و مغیره والی کوفه شد. و پس از او زیاد بن ابیه که حال مشروعیت برادری هم با معاویه پیدا کرده بود!! والی کوفه شد. زیاد که بهتر است او را زیاد بن روسپی بخوانند وارد کوفه شد و دنیای مخوفی را برای مردم پدید آورد که تصور
[صفحه ۲۹۳]
آن هم دشوار است.
او هر گونه وابستگی به امام امیرالمومنین (ع) را جرم به حساب میآورد. پیروی از علی (ع) مکافات دستگیری، زندان و بعد هم قتل را همراه داشت. او که بعدا حکومت بصره را هم در عین ولایت کوفه با خود داشت و شیعیان علی را نیکو میشناخت به تاخت و تاز وحشتناکی پرداخت.
او شیعیان را در هر جا که بودند پیدا میکرد، آنها را میکشت، دستها و پاها قطع میکرد، برخی از آنها را کور و نابینا میکرد، متواری و خانه به دوش میکرد. و ترسی عظیم بر مردم غالب شده بود. آنچنان که احدی بر جان خود تامین نداشت و حتی فرد از فرزند خود، همسر خود و خدمتکار خود میترسید و گاه در حضور آنان مجبور به تقیه بود.
زیاد در بصره سمره بن جندب را به جای خود گذاشته بود. گویند او ۸۰ هزار نفر را کشت، ابوسوار عدوی گوید سمره در یک صبحگاه تنها ۴۷ نفر از بستگان مرا کشت که همه حافظ قرآن بودند [۴۲۷].
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *