سیره عملی و رفتاری

نخستین موضعگیری امام حسن در برابر معاویه

گفتیم که امام معاویه را برسمیت نمیشمرد و حکم او را مطاع نمیدانست. پس از کناره گیری از حکومت معاویه بر امور مسلط شد و به عزل و نصب و اقدام پرداخت. خوارج در برابر او قد برافراشتند و زحمتهایی را ایجاد کردند.
امام در بین راه کوفه و مدینه بود. فرستاده معاویه به نزد او آمد و از او خواست به دفع خوارج بپردازد و با آنها بجنگد و آنگاه به مدینه رود.
امام پیام داد (و یا نوشت) من جنگ با تو را رها کردم در حالی که برای من حلال و جایز بود و این رها کردن برای مصلحت امت و الفت و پیوندها بود. آیا گمان داری به همراه تو و در رکاب تو خواهم جنگید ترکت قتالک، و هولی حلال لصلاح الامه و الفتهم، افترانی اقاتل معک؟ [۳۹۰].
و در سند دیگری آمده که اگر بنا بود با فردی از اهل قبله (مسلمان) بجنگم به جنگ با تو میپرداختم – لو اثرت ان اقاتل احدا من اهل القبله لبدات لقتالک [۳۹۱] و بدین سان سخن او را نادیده گرفت و به راه خود ادامه داد. و فرمود انت و الله اولی بقتالی منهم [۳۹۲].
جو و قضائی جدید
او در مدینه جدش استقرار یافت و به یاد آورد که حدود پنج سال قبل از این شهر هجرت کرده بود. مردم در این فاصله کوتاه خلاء حسن (ع) و پدر و برادر و کسانش را خوب احساس میکردند. او اینک به این شهر برگشته و باب مراجعه مردم بود.
[صفحه ۲۷۴]
او همچنین امیرالمومنین بود و مردم با وجود او ابا داشتند که معاویه را امیرالمومنین بخوانند [۳۹۳] و ما قبلا هم گفته بودیم که جزو شروط صلح یکی این بود که معاویه حق ندارد خود را امیرالمومنین بخواند [۳۹۴].
امام در مدینه برنامه و اقداماتی را آغاز کرد که در فصل بعدی به آنها خواهیم رسید.
[صفحه ۲۷۵]
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *