خاندان

نسل عبدالمطلب

عبدالمطلب را فرزندانی متعدد بود که برخی از مورخان عده پسران را تا ۱۲ ذکر کردهاند.
فرزندانی نیرومند، قوی البنیه، در مسیر خدمت به پدر، و اغلب در ارتباط کریمانه با مردم و ملجا او پناه آنان در تنگناها
کوچکترین آنان عبدالله بود که پدر محمد (ص) است و قبل از ولادت پیامبر (ص) بدرود حیات گفت و به سرای دیگر شتافت و عبدالمطلب خاطر او را بس عزیز میداشت و برادران بزرگ نیز به تبعیت از پدر او را گرامی میداشتند و پس از مرگ عبدالله و ولادت محمد (ص) امر سرپرستی او بر عهده عبدالمطلب بود.
فرزند دیگر او ابوطالب پدر علی (ع) است که پس از وفات عبدالمطلب محمد (ص) را به خانه خود آورد و امر کفالت و سرپرستی او را بر عهده گرفت و همسرش فاطمه بنت اسد چون مادری فهمیده و مهربان برای او شد و محمد (ص) نیز او را مادر صدا میکرد. ابوطالب تا سالهای آخر قبل از هجرت پیامبر زنده و حامی او بود. فرزندان او عقیل، علی علیه السلام، جعفر طیار و… است که دو فرزند اخیر او در تاریخ اسلام بس درخشیدند. جعفر در جنگ و جهاد اسلامی در رکاب پیامبر به شهادت رسید و داستان علی (ع) خود داستانی دیگر است که فرجام زندگیش را در شهادت در محراب عبادت میبینیم. فرزند دیگر عبدالمطلب حمزه است که در جنگ احد به شهادت رسید و لقب سیدالشهداء را قبل از شهادت امام حسین (ع) به خود اختصاص داده بود و او همان است که هنده همسر ابوسفیان (مادر معاویه) پس از شهادت جگرش را بدر آورد و آن را به دندان گرفت و با مثله کردن حمزه و بریدن قطعاتی از بدنش برای خود گردنبندی ساخت!!
دیگر اعضای خانواده او حتی زنان آنها، از جمله صفیه، افتخاراتی را برای اسلام آفریدند که شرح و بیان آنها در کتب بسیاری از مورخان آمده و ما خود را از ذکر و تفصیل آنها بینیاز میبینیم. غرض این است که فرزند گرانقدر علی حسن مجتبی (ع) را بیتی بود مکرم و تباری بس بزرگ و گرانقدر.
[صفحه ۲۴]
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *