امامت و رهبری، حاکمان زمان

نصوص امامت امام حسن

او امام است و این امامت مبتنی بر نصوصی است که ذکر و گردآوری همه آنها کتابی جداگانه را میطلبد. آنچه با رعایت اختصار درباره دلایل امامت او میتوان گفت عبارتند از:
– متن سخن پیامبر که فرمود الحسن و الحسین امامان قاما او قعدا [۲۰۲].
– متن وصایت علی (ع) درباره او که در فصل پیش بدان اشاره کردهایم (فصل ۱۷)
[صفحه ۱۴۵]
– دعوی خود که فردی صادق و مصدق است و گفت پدرم خلافت را به من سپرد [۲۰۳].
– سخن ابنعباس که حبرالامه و از صحابه راستین رسول (ص) است که او را وصی علی معرفی کرد.
– عهدنامه رسول اله که علی از آن یاد کرده است و الله لقد عهد الینا رسول اله (ص) ان هذا الامر یملکه اثنی عشر اماما من ولد علی و فاطمه الامامنا الا مسموم او مقتول [۲۰۴].
– اعلام رای مهاجر و انصار حاضر در کوفه که به خلافت و امامت او شهادت دادهاند
– اتفاق علما و اجتهاد همگان از فریقین
– قبول معاویه اصل خلافت و حقانیت حسن را در تدوین صلحنامه
– حدیث نقل شده از پیامبر (ص) توسط عبدالله بن جعفر طیار در بحث او با معاویه که گفت از پیامبر شنیدم که فرمود:
انا اولی بالمومنین من انفهسم، ثم اخی علی ابن ابیطالب اولی بالمومنین من انفسهم فاذاستشهد علی (ع)، فالحسن بن علی اولی بالمومنین من انفسهم، ثم اخیه الحسین… تا دوازده امام را شمرد. عبدالله بن عباس، عمرو بن ابیسلمه و اسامه بن زید که حاضر بودند شهادت دادند [۲۰۵].
و بالاخره مردم به اتکای همین اسناد و دعوات به حسن (ع) رای دادند و سرخورده بودن از فریب عمروعاص در واقعه حکمیت و ننگ داشتن زندگی در زیر بار فرمان معاویه هم بر این مساله دامن زده بود [۲۰۶] و اسناد دیگری هم در این زمینه وجود دارد [۲۰۷].
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *