امامت و رهبری، حاکمان زمان

نفاق معاویه

معاویه از روزی که به ظاهر مسلمان شد، نمیتواند ادعا کند یک قدم برای خدا برداشته باشد. معاویه از اسلام به عنوان وسیله و ابزار برای رسیدن به حاکمیت بهرههای فراوان برد و سالهای سال در شام آنگاه سالهای متمادی در کل کشور پهناور اسلامی خود را به عنوان امیر المومنین بر مردم تحمیل نمود. آن گونه که عمل کرد معاویه گواهی میدهد به دین الهی باور نداشت. و دین و مظاهر آن را بازیچه سیاستهای خویش قرار داده بود.
معاویه در چیره شدن به رغیب خود،(عترت رسول الله (ص)) از
[صفحه ۹۸]
هیچ اقدام و خباثتی فروگذار ننمود. برای معاویه حکومتداری هدف بود و در رسیدن به این هدف مانع اصلی عترت رسول الله (ص) بودند. به همین سبب با اهل بیت رسول الله (ص) سخت به ستیز برخاست! وی در هنگام ورود به شهر کوفه در «نخیله» سخنرانی نمود. با سخنان خویش اینگونه چهرهی پنهان خویش را آشکار ساخت: انی و الله ما قاتلتکم لتصلوا و لالتصوموا و لاتحجوا و لالتزکوا انکم لتفعلون ذلک انما قاتلتکم لاتامر علیکم. [۱۱۸] «من با شما ستیز نکردم که نماز بپا دارید یا روزه بگیرد و یا حج انجام دهید و زکات بپردازید (این کارها را خودتان انجام میدهید) من برای ریاست بر شما با شما جنگ کردم».
دین باوری معاویه را میتوان از اظهار نظر دیگر وی نیز به دست آورد. معاویه هنگامی که میشنید موذن نام رسول الله (ص) را به عظمت یاد میکند، گفت این نام بلند آوازه باید دفن شود! [۱۱۹] از این رفتار و گفتار آشکار میشود که معاویه در باور خویش به اسلام صادقانه نبود و اسلام را پوشش برای رسیدن به اهداف خویش به اسلام صادقانه نبود و اسلام وی نفاقی بیش نبود همان گونه که در فرمودههای رسول الله (ص) آمده است وی مسلمان از دنیا نمیرود. [۱۲۰].
برگرفته از کتاب امام حسن علیه السلام الگوی زندگی نوشته: حبیب الله احمدی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *