امامت و رهبری، حاکمان زمان

وصایت امام علی به امام حسن

پدر را به خانه آوردند. ظاهرا در آستانه در امام درخواست کرد که سر پای خود بایستد و وارد خانه شود مبادا که زنان از دیدن حال و وضعش نگران شوند. به بستر افتاد. در فاصله ضربه تا وفات که دو روزی بیش نیست وصایائی از او در دست است که برخی از آنها در نهج البلاغه آمده است. از جمله وصیتی است که به حسن (ع) و حسین (ع) کرده است. آنها را احضار کرد و چنین فرمود:
خوب گوش کنید، من امشب از این دنیا میروم، تو ای حسن (ع) وصی من و قائم به امر من پس از مرگ منی و تو ای حسین (ع) شریک او در وصیتی، تسلیم و مال برادرت باش. و به هنگامی که او از دنیا رفت تو جانشین او و قائم به امر اوئی… [۱۸۴].
در سند دیگری آمده است که علی (ع) در دم مرگ حسن (ع) را به نزد خود حاضر کرد و فرمود: پسرم، رسول خدا فرمانم داده است که تو را پس از خود وصی گردانم و عهد و اسلحهام را به تو بسپارم، به همان گونه که شخص رسول اله (ع) درباره من چنین کرد. به من دستور داده است که به تو فرمان دهم به هنگام وفاتت این امانتها را به حسین (ع) بسپاری که برادر تست [۱۸۵] و عین همین سند را مرحوم صدوق، کلینی، مفید، شیخ طوسی، سلیم بن قیس و دیگران هم ذکر کردهاند. و نوشتهاند بر این وصیت همه فرزندانش و جمعی از یاران را گواه گرفت.
اسناد دیگری حکایت از معرفی دیگر اوصیای پس از خود تا حضرت مهدی (ع) دارند [۱۸۶] در این وصیت و دیگر وصایا تصریح به خلافت حسن (ع) پس از مرگ خود بود و این ادعا مورد تایید بزرگان و مورخان اهل سنت است [۱۸۷] و ابوالفرح در مقاتل الطالبین
[صفحه ۱۳۷]
و دیگران در کتب دیگر بدان اشاره دارند [۱۸۸]… در برخی از اسناد این جمله هم آمده است: تو ولی امر و ولی الدم من هستی، انت ولی الامر و ولی الدم [۱۸۹].
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *