امامت و رهبری، حاکمان زمان

وضع صحابه پیامبر زمان خلفا

صحابه پیامبر (ص) در شرایط متفاوتی بودند. برخی از آنها افرادی عادی، گروهی فهمیده و عدهای فهمیدهتر بودند دو گروه اخیر سعی داشتند خود را از بیعت و بلواهای آن دور دارند و در خط فکری خاصی که از پیامبر (ص) اخذ کرده بودند ادامه حیات دهند
[صفحه ۱۰۰]
و گروه اول تابع جریان باد حوادث و اتفاقات بود و جهل و نادانیشان برای امت اسلام بلا آفرید تا حدی که امام علی (ع) میفرمود آنها کمر مرا شکستند ( نهج البلاغه)
فشارها و بیعت خواهیها و خواستاری تبعیت و تسلیم برای طبقهای از صحابه بود که از فهم و اداراک بالاتری برخوردار بودند مثل سلمان، ابوذر، مقداد، عمار و… که بسیاری از آنان پیرانی قد خمیده ولی مجاهدانی جوان و پیروز بودند.
عدهای از آنان در زیر فشارها و به صلابه کشیدنها توان خود را از دست داده بودند و حتی بعدها، بیسلاح، تشنه، گرسنه، در برابر شمشیرهای تیز خصم جان باختند، ولی مومن به راه خود و دل قوی به عنایت خدا بودند. برخی از آنان بعدها در رکاب علی (ع) شهید شدند و عدهای در عصر امام مجتبی (ع) به خون غلطیدند ولی با مرگ و شهادت شان رسوائی خصم را بر ملا کردند.
خطرات دیگری متوجه نسل جوان و نورسیده بود. آنها که در سالهای آخر عمر پیامبر (ص) به دنیا آمده و از رسالت او اطلاع درستی نداشتند. طبعا اسلام را آن گونه مییافتند که خلفا برای شان تصویر میکرد و حتی در شام گمان داشتند رسول خدا (ص) را چون معاویه و خاندان او خویشاوندی نیست و رای و سخن معاویه برایشان حجت بود، نه قرآن و نه سنت رسول خدا (ص).
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *