امامت و رهبری، حاکمان زمان

پادشاهی معاویه

معاویه بعد از داوری نابحق دومه الجندل با عنوان حاکم افسار گسیخته کشور اسلامی بر اریکه قدرت تکیه نمود. گرچه تا زمان زنده
[صفحه ۹۹]
بودن علی (ع) جولانهای وی در عراق ناکام ماند و تنها جنایاتی از خود به یادگار نهاد. اما در سایر بلاد اسلامی جولان فراوان داد و بعد از شهادت امام علی (ع) و بویژه بعد از صلح با امام مجتبی (ع) جنایات ماندگاری را در عراق و سایر بلاد مرتکب شد.
وی اولین کسی است که مدیریت امت اسلامی به صورت «آلیگاریشی» یعنی پادشاهی در آورد. معاویه اولین کسی است حتی از سیرهی خلفا فاصله گرفت و کاخ سلطنتی (کاخ سبز) بنا کرد و برای خودش نگهبان و محافظان فراوان برگزید. کاخ سبز و سفرهی سبزین و رنگین و ننگین را در کاخ سلطنتی پایه نهاد.
وی اولین کسی است که بر روی تخت نشست و پردهها نصب کرد و خود را از مردم محجوب کرد. اگر کسی میخواست به ملاقاتش برود از پیش باید وقت تعیین مینمود. وی اولین کسی است در ساختن کاخ از مردم بیگاری کشید. و اولین کسی است که مسیحیان را به عنوان کارگزار نظام اسلامی برگزید. نیز اولین کسی است که زن را به گناه شوهرش زندانی کرد. در گرفتن بیعت هم از اهرم زور بهرهها برد. [۱۲۱].
در اثر شکسته شدن صلابت تشکل همسو و هوادار اهل بیت در زمان امام مجتبی (ع)، معاویه به مدینه آمد برای این که بهتر بتواند در پای تخت (شام) عوام فریبی کند و از مظاهر دینی بهرهبرداری نماید، تلاش نمود منبر رسول الله (ص) از جای در آورده به شام ببرد که شورش مردم و گرفتن خورشید و پدیدار شدن طوفان وی را از این کار منصرف ساخت، آنگاه بهانه آورد که قصد جابجایی منبر را داشتم تا موریانه آن را نخورد! [۱۲۲].
[صفحه ۱۰۰]
برگرفته از کتاب امام حسن علیه السلام الگوی زندگی نوشته: حبیب الله احمدی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *