امامت و رهبری، حاکمان زمان

کاهش فروغ شیعه در حکومت معاویه

معاویه با سیاست خشن و اعمال رعب خود روزگار مردم را بر چشمان آنها سیاه
[صفحه ۳۱۹]
کرد و آنها را از زندگی سیر و نومید کرد. بسیاری از آنان از ترس دستگاه ناگزیر شدند آداب و رسوم شیعی و راه و روش آنها را فراموش کردند و یا در تقیه ناگزیر بودند آن را به مرحله اجرا نگذارند.
نتیجتا در طول مدت حکومت معاویه، به ویژه در اواخر عمرش و مخصوصا در عصر فرزندش یزید از فروغ شیعه کاسته شد و شیعیان در هیچ حال از نظر جان و مال ایمن نبودند و طبعا نمیتوانستند حضور و ظهوری داشته باشند.
جو جوی خطرناک بود. طوری که میتوان گفت خطر نابودی و سقوط کامل تشیع را خبر میداد. امام حسن (ع) در توصیههای پس از صلحش به مردم کوفه فرموده بود تا زمانی که معاویه در حیات است تحرکی نداشته باشند و ملتزم خانه شوند [۴۵۴].
خدای را
خدای را دست انتقامی نیرومند است. اینکه در قیامت با آنها چه خواهد کرد امری است که از آن او و در شان اوست. ولی اسناد اسلامیمان نشان میدهد که خدای بر آنان سخت خواهد گرفت. و البته بسیاری از آنان در همین دنیا گرفتار عقوبتها شدند و شما جلوهای از آن را در عصر حکومت مختار میبینید.
اما سخن دیگر ما این است که خدای این مردم بیوفا و سست و پیمان را که از امام بریده و یا به او خیانت کرده بودند نخواهد بخشید. اگر آنها تابعیت امام را به واقع میپذیرفتند، و اگر آنها علی (ع) را تنها نمیگذاشتند، و اگر امام مجتبی (ع) را غریب و دست تنها به خود رها نمیکردند معاویه کی میتوانست این همه فجایع و رسوائیها را پدید آورد؟ کی میتوانست بر جان و مال و ناموس مردم مسلط گردد و کی میتوانست حجرها و عمرو بن حمقها را آنچنان نابود کند [۴۵۵].
مردم زمان علی (ع) و مخصوصا عصر امام مجتبی (ع) مسوولند، مسوول خونهای به ناحق ریخته، مسوول غارت اموال، مسوول ناموس جامعه و زنان بیدفاع. آنها
[صفحه ۳۲۰]
مسوولند که میتوانستند همراهی و همکاری کنند و نکردند. میتوانستند در راه خدا حرکتی داشته باشند و نداشتند.
البته مساله برای معاویه و بنیامیه هم ارزان تمام شد. همان بلائی که بر سر علی آورده بود بر سر خودش نازل شد در سال ۲۸۴ هجری معتضد عباسی لعن او را به همه مردم توصیه کرد [۴۵۶] و حتی در زمان مرگ معاویه، بسیاری از مردم و مخصوصا اهل عراق بغض و عداوت بنیامیه و محبت اهل بیت را جزئی از دین خود میدانستند [۴۵۷] و این ورای لعن و نفرینها برای او بود که از سوی کسانی برای او نثار میشد که به وسیله او به خاک سیاه نشسته بودند.
[صفحه ۳۲۱]
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *