زیارت نامه و ادعیه

کرم بینهایت خدای تعالی

امام حسن مجتبی (ع) در این دعای شریف یکی از صفات و اسماء حسنی ذات مقدس حق را یادآوری میکند و آن صفت کرم و اسم مبارک کریم است. خدائی که اکرم الاکرمین و بزرگوارترین کریمان است، کریم و بزرگواری که با وجود همه گونه تقصیر و ناسپاسیها که از انسانها سر میزند، او، به کرم و بزرگواری خود با آنها رفتار مینماید، لذا امام (ع) در فقرات این دعا یادآور میشود که با وجود ناسپاسی در برابر نعمت و بیصبری در برابر بلا و آزمایش که اکثر انسانها را فراگیر است اما خدای کریم، به بزرگواری خود، به اعطاء نعمت، به انسانها و دفع بلا از آنها، آنان را مشمول کرم خود قرار میدهد، در حالیکه شکر نعمت و صبر در بلا و آزمایش، دو وظیفه مهم و حیاتی و ضروری انسانها در برابر نعمتها و آزمایش خدای تعالی است. به آیات و روایات زیر توجه کنید:
در آیه ۱۵۲ از سوره بقره میفرماید: و اشکروا لی و لا تکفرون. شکر نعمت من بجا آورید، و کفران نعمت مکنید.
در آیه ۱۲ از سوره لقمان میفرماید: و لقد آتینا لقمان الحکمه ان اشکر لله. ما به لقمان علم و حکمت دادیم. و حکم کردیم که خدا را سپاسگزار باش. قال علی (ع) اول ما یحب علیکم لله سبحانه شکر ایادیه و ابتغاء مرضاته. [۱۶۴] میفرماید: اول حقی که از خدای تعالی بر شما واجب است سپاسگذاری در برابر نعمتهای او و کسب رضا و خوشنودی او میباشد.
و نیز فرمود: اقل ما یحب للمنعم ان لا یعصی بنعمته. [۱۶۵] یعنی کمترین حق شکر صاحب نعمت آن است که نعمت به معصیت او بکار نرود امام عسکری (ع) میفرماید: لا یعرف النعمه الا الشاکر و لا یشکر النعمه الا العارف. [۱۶۶] یعنی قدر نعمت را نمیداند مگر انسان سپاسگزار و سپاسگزار نعمت نمیشود، مگر انسان عارف.
[صفحه ۷۹]
برگزیده از کتاب تعالیم امام حسن مجتبی(ع)به زبان دعا و حدیث نوشته آقای حسن کافی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *