زیارت نامه و ادعیه

کمال ادب و اظهار عجز در برابر خداوند

مولای یا مولای انت المولی و انا العبد. ای خدا، ای مولای من، توئی سرور من، و هل یرحم العبد الا المولی؟ آیا رحم کننده بر بنده کیست؟ جز مولا و سرور، مولای یا مولای، انت الخالق و انا المخلوق و هل یرحم المخلوق الا الخالق؟ ای مولا و سرور من، تو آفریدگار و من آفریدهام، آیا رحم کند بر آفرییده، جز آفریدگار؟ مولای یا مولای انت المالک و انا المملوک و هل یرح المملوک الا المالک؟ ای مولای و سرور من، توئی مالک و منم مملوک، آیا رحم کند بر مملوک جز مالک؟ مولای یا مولای انت العظیم و انا الحقیر فهل یرحم الحقیر الا العظیم؟ ای آقا و سرور من، توئی بزرگ، و منم کوچک، آیا رحم کند بر کوچک و ناچیز جز، بزرگ؟ مولای یا مولای انت القوی و انا الضعیف و هل یرحم الضعیف الا القوی؟ ای مولا و سرور من، توئی نیرومند و منم ناتوان، آیا رحم کند بر ناتوان، مگر نیرومند؟ مولای یا مولای انت الغنی و انا الفقیر فهل یرحم الفقیر الا الغنی؟ ای مولا و سرور من، توئی بینیاز و من نیازمند آیا رحم کند بر نیازمند مگر بینیاز؟
مولای یا مولای انت المعطی و انا السائل و هل یرحم السائل الا المعطی؟ ای مولا و سرور من، توئی عطابخش و منم سائل، آیا رحمت کند سائل را، عطا کننده، مولای یا مولای انت الباقی و انا الفانی و هل یرحم الفانی الا الباقی؟ ای مولا و سرور من، توئی باقی، منم فانی، آیا رحم کند بر فانی، جز باقی؟
مولای یا مولای انت الدائم و انا الزائل. و هل یرحم الزائل الا الدائم؟
ای آقا و سرور من، تویی همیشگی و منم زوالپذیر، آیا رحم کند بر زوالپذیر، جز خدای همیشگی؟
مولای یا مولای انت الرزاق و انا المرزوق و هل یرحم المرزوق الا الرزاق؟
ای مولا و سرور من، توئی روزیده، منم روزیخور، آیا رحم کند روزیخور را، مگر روزیده؟ مولای یا مولای انت المعافی و انا المبتلی و هل یرحم المبتلی الا المعافی؟ ای مولا و سرور من، توئی عافیتبخش، من گرفتار، آیا رحم کند بر شخص گرفتار جز، عافیتبخش، مولای یا مولای انت الهادی و انا الضال و هل یرحم الضال الا الهادی؟ ای مولا و سرور من، توئی راهنما و منم گمراه، آیا رحم کند بر گمراه جز، راهنما؟ مولای یا مولای انت الرحمن و انا المرحوم و هل یرحم المرحوم الا الرحمن؟ ای خدا
[صفحه ۷۲]
و مولای من توئی بخشنده و منم بخشش پذیر، آیا رحم کند بر بخشش پذیر، جز بخشاینده؟ مولای یا مولا انت الدلیل و انا المتحیر و هل یرحم المتحیر الا الدلیل؟ ای مولای و سرور من، توئی دلیل و راهنما، منم متحیر و سرگردان، آیا رحم کند، سرگردان راه، جز، دلیل و رهنما؟ مولای یا مولای انت الغفور و انا المذنب و هل یرحم المذنب الا الغفور؟ ای مولا و سرور، من توئی آمرزنده، منهم گنهکار، آیا رحم کند گناهکار را، جز، آمرزنده؟ [۱۳۲].
دقت در مضامین و مفاهیم بسیار والای فقرات دعای مذکوره که در تبیین دعای امام حسن مجتبی (ع) در مورد ادب به هنگام مناجات با خدای تعالی که بیان شد، حقایقی را به ما آموخت و آن اعتراف انسان، به فقر ذاتی و نیازمند بودن به همهی ابعاد وجودی خویش و اینکه هر چه دارد، از رحمت ذات حق ریشه میگیرد و هم چنین ایمان و اقرار به صفات کمالی و بینهایت حضرت حق، میباشد و این، همان رعایت ادب به پیشگاه ذات باری تعالی، در هنگام دعا و راز و نیاز میباشد.
دوم – حقیقت دیگری را که امام حسن مجتبی در دعای شریف خود، تعلیم میدهد، امید به احسان و عفو خداوند است. مفهوم دعای آن بزرگوار، این بود، ای خدای محسن و احسانکننده، بنده بد و بدکار تو به درگاه تو آمده است، امید است از زشتی و بدی او بگذری.
آری در تعالیم اسلام خدای تعالی به دو صفت بسیار امیدوار کننده توصیف شده است که بندگان خود را مورد لطف قرار میدهد و آن دو صفت احسان و عفو است در دعا میخوانیم یا ذالجود و الاحسان. [۱۳۳] ای خداوندی که دارای بخششی و نیکی کننده هستی.
در فقرات دیگر دعا میخوانیم یا عظیم العفو و یا حسن التجاوز. [۱۳۴] ای خدائی که بزرگی، از نظر عفو، نیکوئی و از نظر گذشت.
برگزیده از کتاب تعالیم امام حسن مجتبی(ع)به زبان دعا و حدیث نوشته آقای حسن کافی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *