سیره عملی و رفتاری

کمک های امام حسن و عدم شرمساری مردم

امام بخشش و عطا داشت ولی سعی میکرد هرگز فقیری را شرمنده نسازد. میکوشید عزت نفس و آبروی او را حفظ کند. به همین جهت راههای خوبی را در پیش میگرفت و این ضمن تفهیم و آگاه کردن او بود که بدان اشاره خواهیم کرد.
شخصی به حضورش آمد و از او درخواستی داشت. امام فرمود بنویسد و بیاورد [۴۶۸] او نوشت و آورد. امام بیش از حد درخواستش به او عطا کرد آن مرد دید و شادمان شد و گفت چه برکت بزرگی برای ما بود! امام فرمود برکتش برای ما بیشتر بود زیرا ما را در صف اهل احسان قرار داد.
او اجازه نمیداد که فقیری در حضور او درد دل کند و حاجت خود را بیان نماید و بر
[صفحه ۳۲۹]
اثر آن عرق شرم و خجلت بریزد. و هرگز اجازه نمیداد که مستمندی در برابر او اظهار عجز کند و رنج ذلت و خواری را بر خود هموار نماید میفرمود اگر او اظهار نیاز کند، مساله به بهای آبروی او تمام میشود و جان و تنش میلرزد.به او گفتهاند چرا هرگز سائلی را نومید برنگردانی؟ فرمود بدان خاطر که من هم سائلی به درگاه خداوندم و میخواهم خدای محرومم نسازد. و با چنین امید و آرزوئی شرم دارم که سائلی را نومید برگردانم [۴۶۹] و به همین اندیشه و خاطر بود که هرگز در برابر مستمندان کلمه نه، بر زبان جاری نمیکرد [۴۷۰].
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *