پدر و مادر (شجره نامه)

امام حسن علیه السلام و پیامبر صلی الله علیه و آله و پدرش حضرت علی علیه السلام

امام حسن علیه السلام و پیامبر صلی الله علیه و آله
امام حسن مجتبی علیه السلام، هفت سال از عمر شریف خود را در کنار جدّ بزرگوارش گذرانید و در این مدت، بسیار مورد لطف و احترام آن حضرت بود. از برخی روایات استفاده می شود که میزان محبّت پیامبر صلی الله علیه و آله به این کودک و برادرش امام حسین علیه السلام بیش از حد معمول بوده است. چه بسیار مواقعی که پیامبر صلی الله علیه و آله او را بر شانه خویش می نهاد و می فرمود: (خداوندا، من او را دوست دارم، تو هم او را دوست بدار، و کسی که او را دوست دارد هم دوست بدار). آن حضرت همواره به فاطمه علیها السلام می فرمود: دو پسر دلبند مرا به نزدم بخوان، و چون آنان به خدمت جدّ بزرگوارشان می شتافتند آنان را به سینه می فشرد و می بویید. در روایات فراوانی نیز ایشان را ریحانه و گل خوشبوی خود می خواند و می فرمود: (ایشان، گل های خوشبوی من در دنیا هستند).

امام حسن علیه السلام و پدرش
حضرت علی علیه السلام در همه امور، امام حسن علیه السلام را در کنار خود داشت. وصیت های آن حضرت به امام حسن علیه السلام معروف و مشهور است و در نهج البلاغه به تفصیل بیان شده است. در روایتی از سلیم بن قیس آمده است: من شاهد بودم آن زمانی را که امیرمؤمنان علیه السلام به فرزندش امام حسن علیه السلام وصیت نمود و بر این وصیت تمام فرزندان خویش از جمله امام حسین علیه السلام، محمد حنفیه و رؤسای شیعه و اهل بیت خویش را گواه گرفت. سپس ودایع امامت، مانند کتاب و سلاح را به امام حسن علیه السلام داد و به وی فرمود: (ای فرزندم! پیامبر گرامی به من دستور داد تا به تو وصیت کنم و سلاح و کتابم را به تو بدهم. نیز آن حضرت به من دستور داد به تو بگویم که هر گاه مرگت فرا رسید، آن ها را به برادرت حسین علیه السلام تحویل دهی و امامت را به وی بسپاری).

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *